Afgelopen weekend was het eindelijk zover: de eerste Franse stayerduathlon van het seizoen stond op het program. Plaats waar de festiviteiten plaats vonden: les Sables d’Olonne. Deze stad ligt ongeveer 500km ten zuidwesten van Parijs aan de Atlantische oceaan. De duathlon in duathlon was ditmaal dus 1000km autorijden, 75min sporten, 1000km autorijden.

Na Ruth op zaterdagmiddag in Les Sables bij haar ploeg afgezet te hebben, werd het tijd om mijn team op te zoeken. De samenstelling van de ploeg was nogal veranderd afgelopen winter: het vertrek van Xavier Boulanger en de pauze van Damien Rolin is opgevangen met het aantrekken van Alexandre Cellier, trainingsmaat van kopman Nicolas d’Harveng en Ludovic Trossat. Samen met David Duquesnoy, meest stabiele factor van de afgelopen 2 jaar, mogen we dit jaar het zwartwit van Chaumont verdedigen.

Goed, de wedstrijd. Waar bij Nederlandse duathlons vaak nauwelijks mensen harder lopen in de eerste run, moet ik in Frankrijk vaak knokken voor een plek in de top25. Wedstrijd in een wedstrijd zou ook nog de strijd voor snelste Nederlander worden. Andere jaren liep ik vaak tegen Armand van der Smissen of Wim Nieuwkerk, nu stond er een hele kudde Hollanders klaar. Caimin Stevens, Gert-Jan Liefers (beide voor Cote d’Opale) en Juul van der Kruijs (Cambrais) maakten hun debuut in een Grand Prix. Bovendien wilde ik in de eerste groep meefietsen, dus moest het extra hard. Na zo’n 14 minuten voluit gerend te hebben, zat ik perfect geplaatst. Ik had de koploper in het vizier en kon dus relaxed wisselen en rustig meefietsen.

Dacht ik. De eerste 2km werd er meteen hard gereden en zat ik met mijn voeten bovenop mijn wielrenschoenen zonder mogelijkheid om mijn wissel af te maken. Ik was trouwens niet de enige, er waren slechts 3-4 atleten om me heen die wel perfect gewisseld waren. Na die 2km viel het een beetje stil, er werd slechts 40km/u gereden ipv 45, waardoor ik in mijn schoenen kon schuiven en een slokje drinken kon nemen. Op dat moment had ik ook geen idee hoe mijn tweede run zou verlopen, ik zat stuk.

Een voordeel van stayerduathlons is wel dat je uit kunt rusten op de fiets. De volledige 30km heb ik bij mensen in het wiel gezeten, wat gedronken en zelfs af en toe genoten van het uitzicht op zee. “Eigen tempo” met groep 1 van Hellas is soms minder rustgevend. Maar, aan alle pret komt een eind en zo ook aan dit genieten.

Bij het inrijden/rennen van de wisselzone zat ik toch weer iets te ver naar achter en dus wisselde ik rond plek 30-35. Er was een groepje van 4 man weggereden uit onze groep, dus we mochten rennen voor een 5^e plaats. Na een halve kilometer in de tweede run zag ik voor me een lint atleten lopen die allemaal wel inhaalbaar leken. In tegenstelling tot andere jaren waren mijn benen relatief fris. Soepel lopend, voor zover je soepel kunt lopen in een tweede run, schoof ik in ronde 1 (van 2) flink wat plaatsen op richting de 17^e stek. Achter mij aan liep twee man en tijdens de tweede ronde groeide onze groep tot 5. Wel haalden we nog een aantal lopers in, waardoor ik geen idee meer had waarvoor we streden. Dat is het mooie van rennen: verstand op nul en gaan. De laatste kilometer was een ruime 3 minuten van rennen, stukgaan, versnellen, doodgaan, toch doorversnellen, weer doodgaan om vervolgens een eindsprint in te zetten. Spijtig genoeg waren twee Fransen net iets sneller in de eindsprint. Mijn resultaat: een 14^e plek, in dezelfde seconde als nr. ’s 12 en 13 en op twee tellen gevolgd door nr. 15. En om het mooier te maken, mijn tweede run was goed voor een zevende looptijd, niet veel langzamer dan wereldtoppers als de Portugees Da Silva en de Brit Hobby. Korotm, een mooie opening van het seizoen! Bovendien werd Chaumont als ploeg 5^de, ook dankzij de 10^e stek van Nicolas en de 24^e plaats van David. De andere Nederlanders had ik tijdens de wedstrijd niet gezien en ze bleken ook ruim achter me te zitten. Caimin en Juul hadden zich keurig staande gehouden met een 43^e en 50^e plaats, terwijl Gert-Jan door een gebrek aan looptraining de race in de tweede run staakte.

Bij de dames was er winst voor Ruth!

(tekst: Wouter Kegge)

In de eerste wedstrijd uit het ON running duathloncircuit 2011 zijn twee Trivelo-atleten aan de haal gegaan met de winst. Bij de heren greep Wouter Kegge de overwinning, terwijl Ruth van der Meijden een maatje te groot was voor de andere dames.

De mannenrace was geen losstaande wedstrijd, maar ook een strijd tegen de klok: Armand van der Smissen had in de masterserie al 55.49min de 5km lopen, 20km fietsen en 2,5km lopen afgelegd. Vrij snel na de start van de seniorenrace nam Wouter de leiding en wist tijdens de eerste 5km een voorsprong van een halve minuut op zijn naaste groep belagers op te bouwen. Deze groep bestond oa uit Juul “ik ben het liefst zo snel mogelijk uit de wisselzone” van der Kruijs, Maikel Zuijderhoudt en Michel van der Wall. Op de fiets reed Cees Colijn deze groep al snel voorbij, maar de onderlinge verschillen bleven klein. Na het fietsen had Wouter Kegge nog 15” over van de voorsprong op Cees Colijn en vlak daarachter zat de eerste groep. Tijdens de tweede run kwam Strijk sterk opzetten, maar slaagde er niet in om het gat met Wouter, die als eerste finishte te dichten. Maikel Zuijderhout completeerde het podium. Juul moest na een zware week genoegen nemen met een 7e plek.

Quote Wouter Kegge: “Was: een hardloper die aan duathlons deed. Is: een duathleet die hard kan lopen”

Bij de dames boekte Ruth van der Meijden haar eerste zege dit seizoen op een wegduathlon. Ze leidde onbedreigd de wedstrijd van start tot finish. Samen met haar mochten May Kerstens en Monique Burger het podium betreden.

Verslag & Uitslag Triathlonweb

In het franse Meaux heeft Juul van de Kruijs op 13 maart op overtuigende wijze vormbehoud getoond en zich zodoende gekwalificeerd voor de EK Duathlon. Hij startte als junior tussen de senioren in een veld van 400 man. Hier ging hij brutaal mee met de kop van de wedstrijd en na de snelste wissel van heel het veld zat hij als 4e op de fiets. Op het heuvelachtige parkoers wist hij goed stand te houden. In de afsluitende run kwam hij nog dichtbij Armand van der Smissen die voorsprong had gepakt op de fiets. Met uiteindelijk een zedse plek op 8s van Armand en 50s van de winnaar Julien Brazy heeft Juul zijn ticket naar de EK Duathlon voor junioren in het Ierse Limerick verzekerd.

Eerder had regerend Europees Kampioene Ruth van der Meijden zich al gekwalificeerd voor de EK. Koen zal als coach meegaan om deze kleine ploeg te begeleiden.

Verslag website Juul

Verslag Meaux Triathlonweb

Website EK Duathlon Limerick

Op 12 maart pakte “Brommer Beilo” in het arabische Abu Dhabi de winst op korte afstand (1,5 zwemmen – 100 fietsen – 10 lopen). Deze ongebruikelijk afstand was op het lijf geschreven van Beilo. De vele uren op de Tacx deze winter (“waarom zou je gaan mtb-en als je kan Tacxen”) vertaalde zich in een sterk fietsonderdeel. Ondanks dat het 37 graden was, wist hij de 100 km af te leggen met een gemiddelde van bijna 42 km/u om vervolgens nog een sterke 35-er te lopen.

Vooraf was er op Twitter al een verbale strijd onstaan met vriend Jan van Berkel. Daar waar Cesar zich als middenafstand triatleet vooral moet hebben van zijn sterke fietsonderdeel is Jan als toekomstig Olympiër vooral een heel straffe loper. Mede door de omstandigheden kwam van Berkel met een lege tank te staan aan het eind van het fietsen. Desondanks wist hij nog als derde een podiumplek te bemachtigen.

#BrommervsBerkelizer werd #BrommerbeatsBerkelizer

Uitslag:

 1 Cesar Beilo                  3.27.44
 2 Omar Nour                    3.35.19
 3 Jan van Berkel               3.36.25
 4 Robert Brundish              3.42.00
 5 Thomas Frost                 3.43.59

Verslag website  Cesar Beilo

2011 is met mooie resultaten begonnen voor een stel Trivelo-atleten. Zo was er winst in het combi-klassement van Egmond (Strandrace & Halve Marathon) voor 1 van de nieuwe Trivelo atleten: Evert Scheltinga. Ondanks dat hij dit seizoen pas heel laat aan z’n voorbereiding is begonnen, laat hij hiermee wel zien dat de basis erg goed is na amper een paar weken trainen.

Broer Diederik Scheltinga stond in Nieuw Zeeland aan de start van de Challenge Wanaka, een triathlon over de hele afstand. Na een week ziekte en antibiotica wist hij nog een 19e plek te scoren. Vooral op de fiets ontbrak de macht om zich te mengen in de strijd om een top 10 plek.

Een opmerkelijk verhaal is de comeback van Mark Spijkerboer als wedstrijdzwemmer. Vanaf de jeugd was hij een goede zwemmer. Na een aantal jaren triathlon werd hij door een blessure gedwongen hiermee te stoppen. Er was echter nog wel goesting om sportieve prestaties neer te zetten. Zodoende besloot hij zich vanaf afgelopen zomer toch weer op het wedstrijdzwemmen te richten en vooral techniekgericht te gaan trainen. Dit kwam meestal neer op maar 2 trainingen in de week. Aan de hand van Trivelo-techniekanalyses werden de verbeterpunten bepaald en daar werd bewust aan gewerkt. Goed zwemmen doe je niet alleen met je lichaam, maar het juist aanleren en verbeteren van je slag vooral ook met het hoofd en het gevoel wat je lichaam met het water doet. Dit leidde tot een ruime verbetering van zijn PR op de 100 rug in 58,9 en dit leverde de Brabantse Titel op.

Op diezelfde Brabantse kampioenschappen dook Tom Lommers van Nayade voor het eerst onder de 52″op de 100 vrij. Hetgeen hem ook de titel opleverde.

Trotse kampioen Spijkerboer met zn grootste fan (foto: website Nautilus)

Daarnaast ook slecht nieuws, want Gerbert vd Biggelaar heeft tijdens een trainingsrit op de MTB zijn sleutelbeen gebroken.

Op 9 oktober vindt de bekendste triathlon ter wereld weer plaats: Iron Man Hawaii

Op dit officieuze WK doen 2 triatleten mee die door Trivelo begeleid worden. De eerste is Andries Koers. Hij belde in december 2009 dat hij dit jaar zijn Hawaii-droom wilde waarmaken. Met ervaring van de IM Frankfurt ’08 (9.18u) had zich nu ingeschreven voor de Ironman in Zurich met als doel kwalificatie voor Hawaii. Door z’n drukke baan had hij maar weinig trainingsmogelijkheden, zodoende is er een plan opgesteld om met 6 trainingen in de week toch optimaal te presteren in Zurich. Klasbak Koers kreeg het uiteindelijk voor elkaar om met trainingsweken tussen de 10 en 16 uur zijn doel te bereiken: met een tijd van 9.04u kwalificeerde hij zich voor Kona!

In de periode na Zurich verliep het herstel toch minder snel dan verwacht en waren er ook andere prioriteiten. Zoals hij zelf al aangaf, naar Zurich ging hij voor een topprestatie en Hawaii is hiervoor de beloning. Benieuwd hoe hij het eraf gaat brengen in Kona.

“Triathlon Heaven feels like Hell on earth”

De tweede atleet is Diederik Scheltinga. Voor hem geldt een heel ander verhaal dit wordt zijn 4e Ironman en 2e keer op Hawaii. Hier gaat hij voor revanche op Kona. Hieronder zijn  verhaal:

Op 3 maart 2010 kwalificeerde ik me in de Ironman van Nieuw Zeeland voor de 2e keer voor de bekendste Ironman op de wereld: de Ironman van Hawaii, het officieuze wereldkampioenschap lange afstand triathlon, het Mekka voor elke triatleet. Ik finishte in NZ in een tijd van 9:47:33. Niet verkeerd, maar het kan veel harder, en dat weet ik. Een marathon tijd van ergens in de 3:50 is voor mij niet echt om over naar huis te schrijven. Het ging zo goed, top 20 was mijn doel, en dit was haalbaar. Halverwege de marathon liep ik nog rond de 15e plek maar al snel ging het bergafwaarts. Maagproblemen, darmkrampen… Ik had ook wel een erg korte voorbereiding, eigenlijk een volle 8 weken training, dat was alles. Ik dacht dat ik het wel kon, ik dacht dat het wel haalbaar was maar nee, heb mezelf een beetje overschat.

Na de kwalificatie vond ik dat het anders moest. Ik ging eerst 2 maanden zeilen door de Pacific. Een prachtige reis bracht me langs de Kermadics Islands, Minerva Reef, Tonga, Ha’apai’s, Vava’u, Niuatoputapu en werd afgesloten in Fiji. Onvergetelijke ervaringen, oneindige sterrenhemels, marlin vissen, close encounters met riffen, walvissen, dolfijnen, manta ray’s en adrenaline en ademnoot van het speergun vissen.

Half juli kwam ik terug in NZ. Naar huis gaan? Daar denk ik nog niet aan. Winter op het zuidelijk halfrond, maar in Auckland is dat zo’n straf nog niet: korte broek en lange mouwen. In de eerste weken zelf geprobeerd mijn schema’s te maken maar dan krijg ik toch motivatie problemen en van intervals komt het dan al helemaal niet. Na mijn mislukte avontuur op Hawaii in 2009 wilde ik toch het eiland laten zien dat het me niet de baas is. Zelf was ik na jaren training van Laurent Cecillion toe aan iets anders, en Laurent ook. Ik wilde m’n horizon wat verbreden en ervaren hoe het er met een andere trainer aan toe gaat. Dus sinds eind juli is het pang, koers op schema’s van Koen.

Na een mislukt NK Off-road Triathlon eind augustus in Kijkduin moest de knop om voor Cesar Beilo. Voor de zoveelste keer was hij dit seizoen fysiek goed (genoeg voor winst), maar ging het (weer) mis met materiaal en mentaal.

Doel? het fysieke vermogen omzetten naar resultaten.
Middel? een weekend supporten bij de Triathlon Almere, een nacht 020 met een hiphop-party in de Melkweg en vooral veel praten, blaten, zwetsen, veel koffie en andere drankjes…

Op trainingsgebied ging de knop om: meer op gevoel trainen. Niet neurotisch elke ochtend de rustpols opnemen en vooral meer lopen op gevoel. Daarnaast heel de maand september volplannen met wedstrijden en maar eens kijken waar het schip strandt, want de vorm was goed! En dat bleek ook in die wedstrijden: er was meteen winst in de Rutbeek triathlon in Enschede. Vervolgens een nog overtuigender overwinning in Spijkenisse, gevolgd door een sterke 4e plek op de NK Duathlon (waar er weer geen maat stond op het fietsniveau van de Zeeuwse Brommer) en afsluitend een sterke 2e plek in de van Moer Triathlon bij Antwerpen.

Zoals Beilo zelf zegt: het was Pang! Koers! in September.

AD Sport: Beilo domineert de Triathlon van Spijkenisse

Verslagen van Moer Triathlon en Triathlon Spijkenisse

Verslag NK Duathlon

Net als vorig jaar werd in Tilburg door Armand vd Smissen de NK Duathlon georganiseerd. Bij de heren was Armand ook meteen topfavoriet voor de nationale titel. Echter wat hij niet had verwacht was dat grootste concurrentie uit de hoek van de Trivelo brommers Big en Beilo zou komen. Na een niet optimaal verlopen 70.3 race in Gerardmer had Gerbert een herstel-/rustperiode van 2 weken genomen met weinig structurele training. Op de NK zou de koersknop nog 1 keer aangaan dit seizoen. Cesar daarentegen zat middenin een drukke wedstrijdperiode en kwam na overwinningen in de triathlons van Enschede en Spijkenisse met vertrouwen en fameuze fietsbenen naar Tilburg. De tactiek van de 2 was totaal verschillend, daar waar Gerbert als een kamikaze vertrok, hield Beilo zich in tijdens de eerste run. Daar liep Cesar samen met Terrence Olaria die in de eerste fietsronde onderuit zou gaan en achteraf zou blijken dat hij daarbij een vinger heeft gebroken. Op de fiets trok Beilo meteen het gas open en al voor halfweg koers had hij het gat van ruim 1.30 op Gerbert gedicht. Samen rukken ze daarna op naar het leidende duo de Belg Rijnders en vd Smissen. Door een mechanische deffect (ketting eraf) moet Cesar van de fiets en komt Gerbert nog voorbij Rijnders tot op 15 sekonde van Armand. Deze blijkt in de afsluitende run te taai en pakt zodoende opnieuw de NK titel. Gerbert  wordt overall sterk 2e en pakt zodoende de titel u23 daarachter wordt Cesar nog voorbij gelopen door Sven Strijk (die een sterk seizoen in stijl afsluit!) en wordt zodoende 4e op de NK (1e H24-40 maar dat telt voor hem niet).

Bij de dames stonden namens Squadra Veloce Ruth van der Meijden en Maartje Bastings aan de start. Na een 2e plek vorig jaar was Ruth erop gebrand om dit jaar de titel te pakken. Na de nationale titel op de cross duathlon, de europese titel duathlon en beste nederlandse (8e) op de WK was ze dan ook topfavoriet. Dit maakte ze volledig waar. In de eerste run bleef Stefanie Bouma nog bij haar, maar op het fietsparkoers toonde Ruth dat ze meer fietsvermogen heeft en handiger is bij het ronden van de rotondes. Hier maakte ze dan ook overtuigend het verschil om in de 2e run naar de winst te lopen. Maartje Bastings zette een sterke eerste run neer, maar daarna zakte ze weg om uiteindelijk als 9e te finishen op haar NK debuut.

Bij de junioren stonden Juul vd Kruijs en Tom Rademaker aan de start. Tom stond na een lange vakantieperiode zonder training ook zonder ambities aan de start aan de start. Na een 3e plek (H16) op het NK crossduathlon begin dit jaar kwam hij nu niet verder dan een 6e plaats. Daarentegen kwam Juul na een sterk WK voor de titel naar Tilburg. Na de eerste run waar hij behouden op kop liep was er geen gat geslagen met de concurrentie. Hierna liet hij zich door een slechte wissel en zwakke eerste kilometers op de fiets verrassen door de Belg Xander Denys. Achter de belg ontstond een groepje met Nederlanders. Hieruit liep Juul in de 2e run makkelijk naar de nationale titel.

Uitslagen NK Duathlon 2010

Eigen verslag Gerbert

Mooie dagen als coach (samen met Huub Maas) op de WK Duathlon in Edinburgh. Het weer was goed, geen regen en een temperatuur rond de 20 graden: de Schotten spraken al over een hittegolf….
Op de wedstrijddag zelf was het stormachtig met flinke windstoten, echter qua temperatuur nog steeds aangenaam. Het parkoers was in combinatie met die wind één van de strafste omlopen die ik gezien heb in tri- of duathlons. Vooral omdat de wind tegen stond op de klim en bovenop het stuk vals plat schuin vanuit zee kwam. Naast het fietsen ging ook het lopen stevig heuvelop.

Heroische strijd gezien vooral met het fietsen. Jammer dat het WK voor Ruth (8e), Erik (19e) en Wim (35e) om verschillende redenen niet helemaal verliep zoals gepland. Echter ook sterke races van Marjon (2e),Stefanie (9e), Juul (14e) en Gert-Jan Liefers (30e).

Uitslagen WK Duathlon

Voor Gerbert van de Biggelaar staat dit jaar in het teken om zich te ontwikkelen op de Triathlons over de Halve afstand (70.3/2OD). Na een 6e plek op de NK MD in het vlakke Nieuwkoop stonden de heuvelachtige Triathlon van Eupen en de Triathlon van Gerardmer (5-9) rood omcirkeld in de Agenda. In de voorbereiding op dit tweeluik is gekozen voor een meer specifieke voorbereiding.  Zo is er een paar weken geleden al met een groep triatleten en coureurs getraind gezamenlijk op het fietsparkoers rondom het stuwmeer bij Eupen. Daarnaast verbleef Gerbert de dagen voor de wedsrijd al op de camping nabij Eupen. Hij voelde zich goed en fit en dit bleek ook tijdens de race! Meteen bij de zwemstart zwom hij in de voeten van Terrence Olaria in de kop van de wedstrijd.

Terrence zat als eerste op de fiets op een halve minuut gevolgd door Gerbert. Al snel nam Gerbert de leiding over en kwam na een straf fietsonderdeel (op de koersfiets ipv tijdritfiets) als 2e van de fiets. Terrence had wat plekken verloren, maar reed bij zijn debuut op deze afstand een sterke race.

Tijdens het afsluitende looponderdeel liep Gerbert gestaag in op z’n rivaal om hem in de slotronde op te rapen en zodoende op overtuigende wijze de winst te pakken. Terrence finishte uiteindelijk als 26e en bij de dames zakte Marianne Gheerbrant (nog steeds niet volledig hersteld van haar dubbele beenbreuk) tijdens het lopen terug van een 6e naar een 16e plek.

Gerbert van den Biggelaar wint halve triathlon Eupen (Triathlonweb)

Verslag op website van Gerbert