Cesar Beilo
Van Moer Triathlon (Bel)
25-09-2010
Gelegitimeerd door een redelijk lijkende vorm schreef ik me vorige week last minute in voor de absoluut laatste triathlon van het seizoen 2010. Onder de rook van Antwerpen zou een nieuwe wedstrijd georganiseerd worden door de Van Moer Transportgroep. Zwemmen in een dok, fietsen en lopen door de havens sprak me in deze fysieke vorm wel aan.
Om half twee Nederlandse tijd arriveer ik aan de wedstrijdlocatie. Te laat volgens Belgische tijd, maar gelukkig zijn onze Zuiderburen flexibel hierin. Ik heb nog anderhalf uur, ik heb wel eens in minder tijd mijn voorbereiding moeten doen.
Iets over 3, een kleine 5 minuten nadat de dames gestart zijn mogen wij ook vertrekken. Onduidelijk waarom dit tijdverschil, er is immers geen dames-heren strijd zoals bijvoorbeeld in de Dam tot Damloop wat op zich geen gek idee is. (10% regel, G.E. 2008)
Na een iets onwennige zwemproef, jargon (Be.), krabbel ik 1’30’’ achter leider Victor Campenaerts op de kant. In de eerste van de 48 te fietsen kilometers probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen. Ik schijn in 4e positie te fietsen, kort voor me fietst offroad klepper Tim van Daele. Na een kilometer of 5 haal ik Tim in en ik besluit maar gelijk een tandje bij te schakelen omdat Tim een aardige loper schijnt te zijn. Koers. Op naar de volgende, dacht ik. Herhaal: dacht ik. Awel, het zou me de volgende 30 kilometer kosten om Hannes Cool, op dat moment de nummer 2 in de wedstrijd, terug te pakken. In het dorpje Zwijndrecht (bekend van semi klassieker Zwijndrecht-Zwijndrecht) neem iets meer risico op de natte kasseien dan Hannes. Weer een plaatsje opgeschoven. De eerder genoemde Victor Campenaerts levert een sterke fietsproef af en mag zodoende met 1’30’’ voorsprong beginnen aan de afsluitende 10,5 km lopen.
Tijdens datzelfde lopen vind ik de eerste 5 kilometer moeilijk een ritme en gaat alles wat verkrampt. Hannes heeft er inmiddels een flinke patat op gegeven en loopt al ongeveer een minuut voor me. Ik besluit een sanitaire stop in te lassen, en vanaf dat moment is het vliegen. Paslengte, frequentie, komt wat. Het gaatje met Victor wordt heel snel kleiner en ik heb de hoop dat er meer in zit dan een derde plaats. Na circa 6,5 km steek ik Victor voorbij en ergens in mijn spreekwoordelijke achterhoofd hoop ik nog op een inzinking van Hannes die door mijn omgekeerde pitstop nog iets verder uitgelopen is. Het gaatje blijft gelijk maar die inzinking komt er, gelukkig voor Hannes, niet. Minder gelukkig voor mij, maar het succes van mijn wedstrijd hangt gelukkig voor mij in de eerste instantie niet af van de vorm van een ander.
Een 2e plaats is mijn deel en dat geeft in ieder geval goeie moraal voor de winter. Nu eerst eens een maandje rusten en dan mooie plannen maken voor 2011!
Spijkenisse
12-09-2010
Traditiegetrouwe de laatste triathlon van het seizoen, olypmische afstand, 25e editie. Na een seizoen grotendeels gekenmerkt door fysieke ongemakken (Nieuwkoop, Oud Gastel) en materiele pech (Utrecht, Kamperland) kan het gebeuren dat je aan jezelf gaat twijfelen (Kijkduin). Tussen alle malheur door ook een paar keer best goeie benen gehad op momenten dat het er minder toe deed (Enschede UTT, Terheijden). En zelfs een keer gewonnen ondanks vierkant draaien (Enschede Rutbeek). Samenvattend; ik was er op gebrand om het seizoen goed af te sluiten maar omdat het de week ervoor in Enschede niet van harte ging had ik zo mijn twijfels.
Bij gebrek aan trainingsarbeid en vooral trainingsfrequentie die voor mijn zwemvorm zo belangrijk lijkt kom ik pas halverwege de 1500 meter zwemmen in mijn ritme. Dit betekent dat ik nog zo’n 750 meter heb om het ontstane gaatje naar Remy Vasseur te dichten. Carlo vd Bergh denkt daar hetzelfde over en als geroepen zwemt hij het gat in de resterende meters dicht, waarvoor dank. Ik kan lekker mee peddelen in de voeten van Carlo en kom zodoende vrij fris het water uit.
Na een vlotte wissel besluit ik op de fiets maar gelijk het gas vol open te trekken. Koers. Zo vierkant als mijn benen de week ervoor draaiden in Enschede, zo soepel draait het nu. Op het grote mes heb ik halverwege koers een kleine 2 minuten voorsprong bij elkaar gefietst. Ik besluit iets te temporiseren, wind mee nu en proberen te ontspannen. OSB, BAH, PTH en MF – voor de insiders. Ik verwonder me over de vorm van de dag, maar ik krijg er wel verdomde veel moraal van. Het ietwat ongemakkelijke gevoel in mijn onderste ledematen weerhoudt me er niet van af en toe te glimlachen als ik bedenk hoe ongrijpbaar vorm soms kan zijn. Dingen over lichaam en geest (animo sano in corpora sano), belasting en belastbaarheid dwalen wat rond mijn hoofd. Af en toe probeer ik ook nog wat naar de bloemetjes en bijtjes te kijken want dat schijnt handig te zijn met mijn action type en focus style. En of het werkt vandaag! Ergens na ongeveer 38 kilometer merk ik een lichte hoogteslag op in mijn achterwiel. Ik kan me niet herinneren dat ik een stoeprandje genomen heb, of ergens over een rol prikkeldraad gereden ben. Het wegdek is kurkdroog, en ik heb niet voor niets de azijn thuis gelaten. Flashbacks van de triathlons van Utrecht en Kamperland! En vooral; 4 kilometer extra rennen zie ik niet echt zitten want inmiddels is het ongemakkelijke gevoel is toch verdacht veel op pijn gaan lijken. De schade lijkt mee te vallen, ik kan blijven rijden en wissel na 42 km fietsen binnen het uur. Naar verluidt heb ik inmiddels ongeveer 3 minuten voorsprong op de achtervolgers. In mijn enthousiasme spring ik zonder remmen van mijn fiets, iets waar mijn benen dan weer minder enthousiast van worden.
Vlotte wissel 2, schoenen aan, gelletje mee, helm af. PANG! Normaal gezien moet niemand in dit veld 3 minuten minder langzaam lopen dan ik op de afsluitende 10 km. Ik zoek ritme en voorzien van een muziekje door de wagen op kop gaat dat aardig. Wat een luxe, normaal gesproken moet een koploper het stellen met een fietser, maar hier word je begeleid door een auto met een flinke set speakers. Ergens halfweg besluit ik een korte sanitaire stop in te lassen. Dat kost 30 seconden, maar levert me zeker het dubbele aantal op. Ik vervolg mijn weg en merk dat de benen naast wat pijnlijk ook wat leeg beginnen te voelen. Een zjelleke helpt me door de laatste kilometers heen en in 1u57.59 loop ik binnen waarmee ik mag aanschuiven bij een aardig rijtje met onder andere toenmalig kleppers als Jan vd Marel en Floris Jan Koole.
Een aardige afsluiter van het seizoen, en zodoende ook nog een mooi excuus om volgende week in Tilburg een wedstrijdje mee te pakken. En in Almere. En Breda. En dan; rust!
Beilo domineert de Triathlon van Spijkenisse
NB; bij ophalen van mijn fiets na de wedstrijd blijk ik dan toch lekke band numero 3 van het seizoen te hebben gehad.
Off-road Triathlon Valkenburg a/d Geul
03-04-2010
Tijd om weer eens serieus hard te trainen. Trainen ja, want van een serieuze wedstrijd mag je niet echt spreken als je gewoon doortraint en vroeger opstaat dan goed voor je is. Ergens om half 5 maakt mijn wake up lamp me wakker. Dat is normaal op zaterdagochtend, want de gewoonte wil dat er dan altijd nog wat te beleven valt in Zeist.
Met de Limburgse slag klinkt om 3 uur het startschot. Lees: om 10 over 3 dus. 500 meter zwemmen in de Polfermolen, een 25 meter bad met een subtropisch klimaat. De baanindeling is zo gemaakt dat er per baan het niveauverschil enorm is. Ergens ook wel zo eerlijk, maar ik had stiekem gehoopt ergens op de voeten van een of andere rambo mee te kunnen glijden. Dan maar zelf op kop zwemmen, en ergens na 6.10-20 klim ik het water uit. Een best vlotte wissel zorgt ervoor dat ik met Merijn Ellenkamp en Jordi Meulenberg op de fiets stap.
Vanuit het zwembad gaat het parcours gelijk 1,5 km de grotten in om vanaf daar onder aan de Cauberg uit te komen. Erg gaaf maar als ik eerlijk ben krijg ik weinig mee van de eerste kilometer omdat mijn bril niet doet wat ik wil en vice versa. Ik besluit de laatste 500 meter dan ook maar te zitten waar ik zit want de koplopert komt uit de omgeving en lijkt me een mooie gids. Buitengekomen draaien we gelijk rechtsaf de Cauberg waar ik gelijk even gas geef. Hartslag 180, gas. Bovengekomen zie ik dat ik al een stukje los rijd en dat wil ik zo houden dus ik hou het gas open.
Ergens na 5 km een allerminst moeilijke afdaling die doorloopt in een klim. What goes up…. Juist ja. Ik kijk achterom, niemand te zien de eerste 100 meter. Zal wel dan he. 1 minuut later. Doorgaande weg, kruising. Verkeer… uhh? Heb ik iets gemist, of iemand mij misschien? Ik besluit om te draaien en kom er vrij snel achter wat het euvel is. Een onoplettende parcourswacht. Men had mij nog niet verwacht. Ja, ik ben sinterklaas ook niet. Amai zeg. Als 5e kom ik terug het parcours op. Weg focus, weg moraal. Diezelfde focus, of vooral het gebrek eraan zorgt ervoor dat ik een paar minuten later een buikschuiver maak waar Pierre van Hooijdonk jaloers op zou zijn.
Uiteindelijk weet ik me op het geweldig mooie en uitdagende 17 km lange fietsparcours nog naar een 2e plaats te fietsen achter Rorik Schouten. Ik zie hem nog vertrekken voor de 5 km lopen, en het gat is hooguit 30 seconden. In ga in de achtervolging met twee Zuiderburen op ongeveer 30 seconden achterstand. Koers! Ik stort mezelf een afdaling in maar hoor al vrij snel het gehijg van een van mijn achtervolgers. Op de fiets kan ik prima afdalen maar lopend is een ander verhaal. Ergens half koers word ik nog door een tweede achtervolger ingehaald en ik kan niet aanpikken. Heuvelop lijk ik iets terug te komen, dat dan weer wel. In het kader van de wetenschap kijk ik nog eens op mijn hartslagmeter en kom niet waar ik wil. Wellicht heeft het fietsonderdeel toch iets te veel van mijn ATP voorraad afgesnoept.
Uiteindelijk finish ik op respectievelijk 23 en 11 seconden van de twee atleten voor mij. Bij binnenkomst blijkt de eerste daarvan de “winnaar” te zijn, omdat Rorik Schouten tijdens het looponderdeel verdwaald lijkt te zijn. Hoe dit kan is me een raadsel, maar het zou me niet verbazen als dit iets met de organisatie of het gebrek daar aan te maken heeft.
Dat is geen verwijt, meer een constatering. Dat geeft niets, want een (beginners-)foutje is menselijk en het ging hier gelukkig om verre van een WK. Wat me dan wel weer stoort is dat de organisatie dit voorval probeert te verbloemen en meldt dat onze Zuiderburen de wedstrijd domineerden en geen woord rept over wanorganisatie. Dat hoeft niet in die termen maar kan ook in andere woorden, iets subtieler ofzo.
Rest me te zeggen dat ik wel gigantisch hard heb kunnen trainen en dat ik deze wedstrijd verder qua parcours erg de moeite waard vond. De vorm lijkt in orde en dat was ergens ook wel het doel van de wedstrijd; een indicatie waar ik sta.
NK offroad Etten Leur (6-20-3)
31-01-2010 Etten Leur
